Otwórz menu główne

Antygona

tragedia Sofoklesa
Antygona

Antygona (gr. Σοφοκλῆς Ἀντιγόνη) – tragedia Sofoklesa.

  • A dłużej mi zmarłym
    Miłą być trzeba niż ziemi mieszkańcom,
    Bo tam zostanę na wieki; tymczasem
    Ty tu znieważaj święte prawa bogów.
  • Bo ten, kto sądzi, iż sam posiadł mądrość, język i rozum, innym niedosięgłe bliżej poznany – okaże się pusty.
  • Kogo Bóg chce zgubić, wpierw mu rozum odbiera.
  • Nieszczęściem dowiódł, że wśród ludzi tłumu największe klęski płyną z nierozumu.
  • O nic nie błagaj, bo próżne marzenia, by człowiek uszedł swego przeznaczenia.
    • Postać: Przodownik chóru
    • Źródło: exodos
    • Zobacz też: przeznaczenie
  • Siła jest dziwów, lecz nad wszystkie sięga
    Dziwy człowieka potęga.
    Bo on prze śmiało poza sine morze,
    Gdy toń się wzdyma i kłębi,
    I z roku na rok swym lemieszem orze
    Matkę ziemicę do głębi
    • Opis: tłum. Kazimierz Morawski.
  • Tak, wiem, że się spodobam tym, których kochać powinnam bardziej.

AntygonaEdytuj

  • Słowami świadczyć miłość – to nie miłość.
    • Opis: do Ismeny.
    • Źródło: epejsodion II
    • Zobacz też: miłość
  • Współkochać przyszłam, nie współnienawidzić.
    • Opis: do Kreona.
    • Źródło: epejsodion II

Zobacz teżEdytuj