Otwórz menu główne

Adam Naruszewicz

polski duchowny katolicki, jezuita
Adam Naruszewicz

Adam Tadeusz Stanisław Naruszewicz (1733–1796) – polski historyk i poeta, jezuita, biskup, senator. Ojciec polskiego klasycyzmu.

  • Głupi...
    Kto języka nie umie, a książki tłumaczy.
  • Kto kocha muzy, niech po dziewięć pije, a po trzy łyknie, kto kocha gracyje.
  • Młokos wiatry ugania i białą płeć zwodzi.
  • Nałóg z występków cnoty porobił modele.
    • Opis: przykład zastosowania inwersji.
    • Źródło: Reduta
    • Zobacz też: nałóg
  • W ludzkiej żona postaci, długim niewidzeniem
    zmienionego zobaczy małżonka – jeleniem.
  • Wszędy indziej przewodzi starość, prócz łożnicy.
  • Żaden kraj cudzéj potęgi nie zwabił,
    Który sam siebie pierwéj nie osłabił.
    • Źródło: Głos umarłych, w: Wybór poezyj, wyd. S. Lewental, Warszawa 1882, s. 268.
    • Zobacz też: kraj

O Adamie NaruszewiczuEdytuj

  • Nie należał do najgorliwszych zwolenników zakonnej reguły. Jako poeta pisał czasami erotyki, zaś tryb jego życia nie zawsze odpowiadał wymogom surowych moralistów. (…) Nie stronił też (…) od nie zawsze przychylnych religii i Kościołowi pism francuskich filozofów, a i sam przyłożył rękę do ich popularyzacji, tłumacząc na język polski ostre teksty Woltera. Był więc zwolennikiem „pobożności oświeceniowej” i w tym miejscu poglądy jego spotykały się z poglądami Stanisława Augusta.
    • Autor: Andrzej Wierzbicki, Poczet historyków polskich. Historiografia polska doby podzaborowej, Poznań 2014, s. 20.
  • Obok Trembeckiego, a później Krasickiego, należał do najwybitniejszych uczestników obiadów czwartkowych. Król honorował go szczególnie, nie tylko powierzając pierwsze miejsce za stołem, ale i obdarzając najwyższymi odznaczeniami.
    • Autor: Andrzej Wierzbicki, Poczet historyków polskich. Historiografia polska doby podzaborowej, Poznań 2014, s. 21.

Zobacz też: