Barszcz

zupa na zakwasie z czerwonych buraków

Barszcz – zupa pochodzenia ukraińskiego, popularna w krajach Europy Środkowej i Wschodniej.

Barszcz

Przysłowia

edytuj
  • Barszcz i kasza – strawa nasza.
    • Opis: przysłowie ukraińskie
  • Bez chleba – nie obiad; bez kapusty – nie barszcz.
    • Opis: przysłowie ukraińskie
  • Gdy biedak chce się postawić, jada barszcz z piernikiem.
    • Opis: przysłowie żydowskie
  • Gdzie jest barszcz, kapusta, tam chata niepusta.
    • Opis: przysłowie polskie
  • Kwaśny barszcz i święta ziemia człowieka utrzyma.
    • Opis: przysłowie polskie
  • Szydłem barszczu nie jedzą.
    • Opis: przysłowie polskie
  • Tanio jak barszcz.
    • Opis: powiedzenie polskie, żydowskie i kanadyjskie
  • I na twarzy się nawet nie zmarszczy,
    Gdy zaprosi oboje na barszczyk;
    W barszczu będą trujące dwa grzyby
    I otruje niechcący ich niby.
  • Nikanor Bosy napełnił wódką kieliszek, wypił, nalał znowu, wypił, nadział na widelec trzy dzwonka śledzia... i w tym właśnie momencie ktoś zadzwonił do drzwi. A właśnie żona wniosła wazę, z której buchała para. Wystarczyło raz tylko spojrzeć na tę wazę, by wiedzieć, że wewnątrz niej, w gęstwinie płomiennego barszczu znajduje się to, co najsmaczniejsze na świecie – kość szpikowa.
  • Po kilku godzinach jazdy z gór, ku Polsce spuszczając się, przybyłem nakoniec do komory granicznej polskiej, i całując ziemię, na której się urodziłem, słodkie łzy radości wylewałem. Tam strażnik polski (...) dał mi wieczerzę polską, gdzie żądany barszcz narodowy mile witałem...
  • Ponieważ Maria na obiad mnie prosi
    I wybór potraw mnie samemu daje:
    Niech barszcz, co gęsto śmietana go rosi,
    Z uszkami, z rurą na początku staje...
    • Autor: Henryk Rzewuski, wierszowany wpis w imionniku Marii Szymanowskiej (1822)
  • Przepisy kulinarne, tak jak ptaki, ignorują granice państwowe. Tak jak Imperium Brytyjskie utrzymuje swoje kulinarne tętno, bijące w misce curry w Szkocji czy w kubku mocnej herbaty z mlekiem i z cukrem podawanej w przydrożnej gospodzie przy Szosie Karakorumskiej, tak jak Turcja Osmańska nadal wydaje fantomowe tchnienia w filiżankach błotnistej kawy od Saloników po Basrę, tak i niewyraźny zarys mocarstwa carsko-radzieckiego wciąż błyszczy w parze unoszącej się nad talerzami buraków i kapusty gotowanych w wywarze mięsnym oraz w miękkim odgłosie śmietany ześlizgującej się z łyżki do zupy, od Morza Czarnego po Japońskie, a na emigracji – od Brooklynu po Berlin.
    • James Meek, Opowieść o barszczu (The story of borshch, 2008)
  • Przyczyny nieustających różnic w smaku tej potrawy pozostają niejasne. Nie zbadano ich do tej pory – również dlatego, że badacze zwykle odchylają się do tyłu, lekko odbekują, troszkę dumają, a potem milczkiem wysuwają miskę po dokładkę. A potem – seks i sen. Seks po kilku talerzach barszczu jest wyjątkowo dobry. Sen z posmakiem barszczu też niczego sobie... I dlatego badacze nie mogą do końca zgłębić uroku różnorodności smaków barszczu – ona jest nieskończona. Ja w całym w swoim życiu ugotowałam kilka tysięcy barszczów, z czego każdy inny.
    • Autorka: Diana Makarowa, Wysoka poezja barszczu (Wysokaja poezija borszcza, 2013)
  • Rodzice solidaryzują się z przewrotem na Ukrainie. (…) Mama na znak solidarności przefarbowała włosy na marchewkę, a ja mam ugotować barszcz ukraiński. Zarządziła, że póki Ukraina nie będzie wolna, nie weźmiemy do ust niczego innego.
  • To, że cudzoziemcy nazywają barszcz czy pierogi rosyjskimi potrawami narodowymi, można by jeszcze zrozumieć i wybaczyć, ale gdy okazuje się, że tę informację zaczerpnęli z radzieckich książek kucharskich albo z jadłospisów, robi się wstyd za naszych autorów i restauratorów, z taką ignorancją propagujących narodowe kuchnie naszych [radzieckich] narodów.
    • Autor: Wiliam Pochliobkin, Kuchnie narodowe naszych narodów (Nacyonalnyje kuchni naszych narodow, 1978)
  • Tu Wojski skończył opis i laską znak daje,
    I wnet zaczęli wchodzić parami lokaje
    Roznoszący potrawy: barszcz królewskim zwany
    I rosół staropolski sztucznie gotowany...