Otwórz menu główne

Józef Bilczewski

polski teolog, arcybiskup lwowski, święty Kościoła katolickiego
Święty Józef Bilczewski

Józef Bilczewski (1860–1923) – polski święty Kościoła katolickiego, arcybiskup lwowski obrządku łacińskiego, profesor teologii dogmatycznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie.

  • Sanktuaria... izby tronowe, rozstawione w różnych stronach ojczyzny, w których Bóg najmiłościwiej posłuchanie daje i na prośbę Maryi szczodrze swoje łaski rozdziela. Wspomnę tylko dwa, najznaczniejsze i szczególnie uprzywilejowane – Jasną Górę i Ostrą Bramę, które jak pięknie powiedziano, jakby dwie ręce Najświętszej Panny, objęły w macierzyńskiej miłości dwa narody, ślubem ze sobą powiązane i na wieki w jedno pasmo żywota splecione.

O Józefie BilczewskimEdytuj

  • Gdyby w jednej osobie chcieć zebrać wszystko, co wojna powszechnie niosła, czym obarczała, jakiego wymagała hartu i co trzeba było mieć w sobie, w swym życiu wewnętrznym, żeby zmienne losy wojny wytrzymywać i przetrzymać, żeby być nad wojnę silniejszym (…); gdyby na przykładzie jednego człowieka chcieć wyrazić wiarę w Prawdę i w to, że wszelka prawda opiera się na nadprzyrodzonej, że religia jest wszelkiej prawdy w stosunkach ludzkich niezmożonym fundamentem; gdyby w postać istniejącego w rzeczywistości człowieka ująć Nadzieję, że ideały urzeczywistnić się dadzą, sprawiedliwość zatryumfuje (...) gdyby jednym imieniem wyrazić Miłość uosobioną, mistyczną ku Bogu, płomienną ku Ojczyźnie, a stałą i równą ku wszelkim obowiązkom, których wypełnianie nie dopuszcza ni wahań ni lęku; słowem: gdyby w jednej osobie zebrać wszystko, co w wielkiej wojnie było charakteru, siły ducha i gotowości do poświęceń, a zarazem nieustępliwości od katolickiego i polskiego pionu – wskazałbym na osobę arcybiskupa lwowskiego, ks. Józefa Bilczewskiego. (…) Osobowość zaś miał tak potężną i z takim wpływem na umysły, iż napawał innych własnym duchem i budził wiarę, że tyle zła skończy się jednak na dobrem. Był to prawdziwie mąż Boży.
    • Autor: Feliks Koneczny, Święci w dziejach narodu polskiego, wyd. „Antyk”, s. 672, 673.