Otwórz menu główne

Jadwiga Andegaweńska

Królowa Polski
Jadwiga Andegaweńska

Jadwiga Andegaweńska (fr. Hedwige d’Anjou, 1373–1399) – królowa Polski, święta katolicka i patronka Polski.

  • Póki ja żyję, póty wielkiej wojny Królestwa Polskiego z państwem zakonnym nie będzie. Ale potem wszystko jest możliwe…

O Jadwidze AndegaweńskiejEdytuj

  • Jeden cień za filarem kryje się bez słowa -
    to Jadwiga, królowa pozafijołkowa,

    omdlewając w kąpieli barw grających społem,
    słucha, łodygi białe rąk wznosząc nad czołem.

    jak czerwień śpiewa w szczęściu, a fiolet w rozpaczy,
    że świat jest barwnym dźwiękiem, który nic nie znaczy…
  • Można sobie wyobrazić królową Jadwigę jako kobietę młodą, bardzo wysoką (172,2 cm), blondynkę, o głowie krótkiej, czole prostym, wąskim, twarzy wąskiej, nosie prostym i wąskim.
    • Autor: P. Sikora, Badania antropologiczne szczątków kostnych królowej Jadwigi; w: J. Wyrozumski, Królowa Jadwiga między epoką piastowską i jagiellońską, Kraków 1997.
  • Przed dziesięcioma laty w encyklice o problemach współczesnego świata napisałem, iż „każdy kraj winien odkryć i jak najlepiej wykorzystać przestrzeń własnej wolności” (Sollicitudo rei socialis, 44). Wówczas stał przed nami problem „odkrycia wolności”. Teraz Opatrzność stawia nam nowe zadanie: miłować i służyć. Miłować czynem i prawdą. Święta Jadwiga Królowa uczy nas tak właśnie korzystać z daru wolności. Ona wiedziała, że spełnieniem wolności jest miłość, dzięki której człowiek gotów jest zawierzyć siebie Bogu i braciom, do nich przynależeć. Zawierzyła więc Chrystusowi i narodom, które pragnęła do Niego przyprowadzić, swoje życie i swoje królowanie. Całemu narodowi dała przykład umiłowania Chrystusa i człowieka – człowieka spragnionego zarówno wiary, jak i nauki, jak też codziennego chleba i odzienia. Zechciejmy i dzisiaj czerpać z tego przykładu, ażeby radość z daru wolności była pełna.
    • Autor: Jan Paweł II, Homilia wygłoszona w dniu 8 czerwca 1997 roku na krakowskich Błoniach; w: O świętej Jadwidze królowej mówią…, zebrał i opracował M. Jagosz, Kraków 1997.
  • Spostrzegł, że na kamieniu tym pozostał ślad wapna z królewskiego trzewika. Wpadł na pomysł, aby wykuć w kamieniu stopę Jadwigi, a obok umieścić rok, w którym miało miejsce to niezwykłe dla niego wydarzenie: 1390. Dar królowej bardzo pomógł kamieniarzowi. Jego żona wyzdrowiała, a w ich domu nigdy nie było biedy.

Zobacz teżEdytuj