Grażyna Stachówna: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 144 bajty ,  3 lata temu
drobne merytoryczne, drobne redakcyjne, drobne techniczne
(Utworzono nową stronę "'''Grażyna Hanna Stach''' (ur. ?) - polska teoretyk i historyk filmu. == ''Polański od A do Z'' (2002) == (Wydawnictwo ZNAK, Kraków 2002, I...")
 
(drobne merytoryczne, drobne redakcyjne, drobne techniczne)
 
'''[[w:Grażyna Stachówna|Grażyna Hanna StachStachówna]]''' ('''Grażyna Hanna Stach'''; ur. ?) - polska teoretyk i historyk filmu[[film]]u.
 
== ''Polański od A do Z'' (2002) ==
(Wydawnictwo ZNAKZnak, Kraków 2002, ISBN 83-240-0206-5)
* Filmy Polańskiego skutecznie przekonują odbiorców, że podczas seansu liczą się tylko oni ich zadowolenie. Wszystkimi użytymi środkami reżyser upewnia swą publiczność, że trudzi się tylko dla jej przyjemności. Ciekawe historie, niezwykli bohaterowie, uroda kadru, wyrafinowane zabiegi narracyjne, suspens i wykalkulowana gradacja napięć, elegancka forma i doskonała profesjonalność filmowej roboty widoczna w każdym szczególe - to niezmienne cechy jego stylu.
** Źródło: s. 186.
** Zobacz też: [[Roman Polański]]
 
* Nastassja Kinski zagrała w ''Tess'' rolę życia: była niezwykle piękna, czarująca, i zmysłowa, a przy tym delikatna, wrażliwa i wzruszająca. Polański z prawdziwą fascynacją eksponował ją na ekranie, a scena, gdy Tess je dojrzałą truskawkę, podawaną jej do ust przez Aleca, zyskała sławę jednej z najbardziej erotycznych w historii kina.
** Źródło: s. 123.
 
* Z pewnością Polański lubi wodę na ekranie w dużych i małych ilościach, fascynuje go jej przejrzysta głębia, blask światła na jej powierzchni, huk wielkich fal i szmer padających kropli, a także szerokie konotacje znaczeniowe, jakie woda wywołuje u odbiorców. Gdyż tylko sprawą widzów pozostaje nadanie "wodnemu„wodnemu motywowi"motywowi” odpowiedniego znaczenia, wynikającego z fabuły, ideologii i przesłania poszczególnych filmów.
** Źródło: s. 181.
 
== ''Władcy wyobraźni. Sławni bohaterowie filmowi'' (2006) ==
(Wydawnictwo Znak, Kraków 2006, ISBN 8324007113)
* Doprawdy, trudno zdecydować, kiedy doktor Lecter jest bardziej przerażający: czy wtedy, kiedy zabija z wyrafinowanym okrucieństwem i widoczną przyjemnością, czy wówczas, gdy tkwi w kaftanie bezpieczeństwa przywiązany grubymi pasami do metalowego wózka z drucianym kagańcem na twarzy, jak wściekłe zwierzę, czy też kiedy zaczyna mówić, łapiąc słuchaczy na lep swego uroku miłego starszego pana i przenikliwego lekarza psychiatry, który nagle prowokuje ponurym żartem, obraża inwektywą, to znów przeraża siłą osobowości i umiejętnością dominowania. Równocześnie jednak Hannibal ma perwersyjny wdzięk, któremu trudno się oprzeć. Jest to oczywiście zasługa Anthony’ego Hopkinsa, który uczłowieczył i „upotworzył” człowieka, czyniąc z Lectera niezapomnianą postać kinową. Kontrowersyjnemu urokowi Hannibala-kanibala ulega i Clarice, i kinowi widzowie.
** Źródło: s. 168.
** Zobacz też: [[Anthony Hopkins]], [[Hannibal Lecter]]
 
* Jest to opowieść o człowieku nieharmonijnym. Kane chce być kochany, ale sam nie kocha. Chce dawać, lecz przedtem odbiera. Pragnie być szczęśliwy, ale łamie sobie i innym życie. Żyje w dużym skupisku ludzi, a w gruncie rzeczy pozostaje samotnikiem. Jest to także film o losie, o fortunie, która kryje w sobie coś przerażającego, potwornego.
* Nakręcony osiemdziesiąt pięć lat temu ''Gabinet doktora Caligari'' mógłby pozostać w historii kina tylko jako film, który zapoczątkował niemiecki ekspresjonizm i skierował sztukę filmową na nowe tory rozwoju. Jego sławę zwiększyło jednak wykreowanie postaci charyzmatycznej, doktora Caligari, której symboliczne znaczenie ujawnili późniejsi interpretatorzy.
** Źródło: s. 131.
** Zobacz też: [[Gabinet doktora Caligari]]
 
== Inne ==
* Dojrzały mężczyzna o wysoko podgolonych krótkich włosach, trochę jakby nieświeży i spocony, ubrany byle jak, ale z 'mocnymi'„mocnymi” akcentami: czarne skóry, wojskowy pas, ciężkie buty, metalowe kółko w uchu, tatuaż. Jest nonszalancki, twardy, wewnętrznie skupiony, zawsze gotowy do ataku lub do obrony, siła jego potencjalnej agresji jest stale widoczna w ruchach i zachowaniu. Mówi krótko, gdy trzeba – bardzo dosadnie, potrafi dużo wypić bez widocznych rezultatów. Wywiera magnetyczny wpływ na kobiety, jednak nie ma do nich zaufania, kiedyś został zdradzony, głęboko zraniony, może nawet upokorzony, dlatego pogardza kobietami i traktuje je lekceważąco. Jest lojalny wobec przyjaciół. Potrafi być okrutny, umie sprawnie, profesjonalnie zabijać. W gruncie rzeczy pod maską twardziela i macho Boguś jest zmęczonym, smutnym i cierpiącym mężczyzną. Jak wszyscy twardziele jest mocno sentymentalny i czasem to manifestuje.
** Źródło: „Dialog” 1997, nr 2
** Opis: o postaci granej przez [[Bogusław Linda|Bogusława Lindę]] w filmie ''[[Miasto prywatne]]''
** Źródło: „Kino”, 6/2009, cyt. za: Konrad J. Zarębski, [http://www.culture.pl/baza-film-pelna-tresc/-/eo_event_asset_publisher/eAN5/content/afonia-i-pszczoly ''Afonia i pszczoły'', culture.pl, czerwiec 2009]
** Opis: o [[Jan Jakub Kolski|Janie Jakubie Kolskim]]
 
 
{{SORTUJ:Stachówna, Grażyna}}