Daj, ać ja pobruszę, a ty poczywaj: Różnice pomiędzy wersjami

1270 r. to XIII wiek!
m (drobne redakcyjne)
(1270 r. to XIII wiek!)
'''[[w:Księga henrykowska|Daj, ać ja pobruszę, a ty poczywaj]]'''
* Daj, ać ja pobruszę, a ty poczywaj.
** Autor: Bogwał (koniec XIIXIII wieku), właściciel Brukalic na Śląsku.
** Tłumaczenie: Daj, niech ja pomielę (pokręcę żarna), a ty odpoczywaj.
** Opis: wedle zapisu łacińskiego (zlatynizowany zapis staropolski): ''Day ut ia pobrusa, a ti poziwai''. Według niektórych językoznawców, ostatnie słowo powinno być odczytane jako „podziwiaj”, czyli popatrz, przyjrzyj się, i miało stanowić aluzję do niezdarności jego adresata.<br />Jest to najstarsze znane zdanie zapisane w języku polskim i na ziemiach Śląska. Zamieszczone jest w ''Księdze Henrykowskiej'' spisanej w opactwie cystersów w [[Henryków|Henrykowie]] ok. 1270 roku przez jej opata Piotra. Opisując dzieje klasztoru, księga zachowała powyższe zdanie Bogwała do żony.<br />Dłuższa treść zapisu: ''Bogwali uxor stabat, ad molam molendo. Cui vir suus idem Bogwalus, compassus dixit: Sine, ut ego etiam molam. Hoc est in polonico: Day, ut ia pobrusa, a ti poziwai.'' Co przetłumaczone na język polski oznacza: „Żona Boguchwała stała i przy żarnach mełła zboże. Gdy jej mąż Boguchwał, zobaczył to, wzruszył się miłosierdziem i rzekł: odpocznij, a ja pomielę żarna.”
Anonimowy użytkownik