Julian Tuwim: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 979 bajtów ,  7 lat temu
m
Anulowanie wersji 398495 autora 80.50.128.166, dr zmiana
m (Anulowanie wersji 398495 autora 80.50.128.166, dr zmiana)
'''[[w:Julian Tuwim|Julian Tuwim]]''' (1894–1953) – polski poeta, jeden z najpopularniejszych poetów dwudziestolecia międzywojennego.
{{wulgaryzmy}}
==''Pegaz dęba, czyli panopticum poetyckie''==
siedze sobie na kanapie ;p
<small>(Wydawnictwo Czytelnik, 1950)</small>
* Przypomina to historię pewnego pana nazwiskiem Abel, który pojechał do Ameryki. Tam nazywano go Ebel. Zaczął się więc pisać Ebel. Wtedy mówiono mu: Ibel. Pisał się więc Ibel. Wtedy zaczęto go nazywać Ajbel. Więc na wizytówce zjawisł się Ajbel, co Amerykanie wymawiali Edżbel. Na wizytówce ukazał się Edżbel… Słowem, po paru miesiącach p. Abel wyjechał z Ameryki jako Mr. Kopstruczumcziwadze.
** Źródło: s. 187
 
* Słońce tego dnia wstało jakieś dziwnie leniwe, matowe, bez blasku. Około południa na powleczone niezwykłą bladością niebo wypełzły zwały skłębionych żółtych obłoków i w jednej chwili świat zasnuł się ciemnością.
** Opis: przykład [[tekst]]u, w którym celowo nie pojawia się [[głoska]] „r”.
** Źródło: s. 161
** Zobacz też: [[lipogram]]
 
* Zakopane i cel wieczoru urocze i w lecie na pokaz.
** Opis: [[palindrom]].
** Źródło: s. 99
 
==Poematy==
===''Bal w Operzeoperze'' (1938)===
* Dżawachadze, prync gruziński,<br />Rwie zębami tyłek świński,<br />Szach Kaukazu, po butelce<br />Rumu cum spiritu wini,<br />Przez pomyłkę, tknął widelcem<br />W cyc grafini Macabrini (…),<br />A najgorzej przy kawiorze:<br />Tam – na zabój, tam – na noże!
** Zobacz też: [[kawior]]
** Źródło: ''List do kobiety'', s. 355
 
* Od grzechu zaczął się jej świat,<br />A że Pan Bóg ją stworzył, a szatan opętał,<br />Jest więc odtąd na wieki i grzeszna, i święta,<br />Zdradliwa i wierna, i dobra i zła,<br />I rozkosz i rozpacz, i uśmiech i łza, <br />I gołąb i żmija, i piołun i miód, <br />I anioł i demon, i upiór i cud, <br />I szczyt nad chmurami, i przepaść bez dna, <br />Początek i koniec – kobieta, acha!
** Źródło: ''Ewa'', s. 513