Łacina: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 226 bajtów ,  8 lat temu
+ 1, ks. prof. W. Chrostowski
m (formatowanie automatyczne)
(+ 1, ks. prof. W. Chrostowski)
[[Plik:Lexicon maczynski.jpg|mały|<center>Pierwszy słownik łacińsko-polski, autorstwa Jana Mączyńskiego, wydany w 1564 roku w Królewcu</center>]]
'''[[w:Łacina|Łacina]]''' – [[Język (mowa)|język]] indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej [[Włochy|Italii]], na której północnym skraju znajduje się [[Rzym]].
 
* Język zaś łaciński, jako język obojętny dzisiaj dla każdej narodowości, nie drażni niczyich uczuć narodowych i w ten sposób chroni Kościół przynajmniej najświętsze dla każdego katolika tajemnice i czynności od zamieszania, jakieby w nie wnieść mogły przeciwne przekonania patriotyczne każdego narodu. Tym sposobem zaznacza również Kościół, że stoi ponad wszystkimi przeciwieństwami narodowościowymi i spełnia swoje posłannictwo bez względu na przynależność narodową swoich dziatek.
** Autor: ks. dr Franciszek Madeja, ''Kościół katolicki czy „narodowy”? Odpowiedź na główniejsze zarzuty hodurowców'', Kraków 1923
** Źródło: [http://www.bibula.com/?p=17837 ''Język polski czy łaciński? – Ks. dr. Franciszek Madeja''], Bibula.com, 4 lutego 2010
 
* Łacina to naprawdę język święty, może nawet język nieba…
** Autor: ks. prof. [[Waldemar Chrostowski]]
** Źródło: Grzegorz Górny, Rafał Tichy, ''Bóg, Biblia, Mesjasz'', wyd. „Fronda”, Warszawa 2006, s. 7
 
* Msza jest szczytowym aktem religijnym, jest święta (czyli zachodzą tu najściślejsze relacje człowieka z Bogiem), wydaje się więc zrozumiałym, iż powinno być używane w niej wszystko to, co najwznioślejsze. Ta prawda odnosi się w pierwszej linii do języka celebracji liturgicznej. Kościół od samego początku świadomy, jak drogocenny skarb powierzył mu Jezus, otoczył Mszę nie tylko wzniosłymi obrzędami i ceremoniami, ale również językiem szlachetnym i pięknym, aby jak tylko najlepiej móc wyrazić i uczcić Majestat Boży na ziemi. Tym językiem liturgicznym stała się łacina – czcigodna i starożytna mowa wiecznego Rzymu, uświęcona trwałą ponad 1600-letnią tradycją, wielowiekowym i powszechnym stosowaniem w liturgii Kościoła łacińskiego; język pełen godności, wzbudzający głębokie poczucie tajemnicy eucharystycznej.