Jiang Qing

chińska działaczka polityczna, żona Mao Zedonga
To są cytaty z osoby noszącej chińskie nazwisko Jiang.
Jiang Qing

Jiang Qing (1914–1991) – chińska aktorka filmowa i polityk, działaczka komunistyczna, czwarta żona Mao Zedonga, członkini tzw. „bandy czworga”, współorganizatorka represji w rewolucji kulturalnej, posiadaczka ogromnych wpływów politycznych w Chińskiej Republice Ludowej (ChRL).

  • Byłam psem przewodniczącego Mao. Na kogo mnie poszczuł, tego gryzłam.
    • Opis: słowa wygłoszone na sali sądowej podczas procesu bandy czworga.
    • Źródło: Ross Terrill, Madame Mao: the white boned demon, Stanford University Press, Stanford 1999, s. 9.
  • Jest rzeczą normalną, że mój wypoczynek i przyjemności wymagają poświęcenia i wyrzeczeń innych ludzi.
    • Źródło: Diane Ducret, Kobiety dyktatorów, tłum. Maria Rostworowska
  • Myśli Mao Zedonga nie wolno poniżać.
    • Opis: na spotkaniu z przedstawicielami 63. i 69. Armii wielkiego okręgu wojskowego w Pekinie.
    • Źródło: Waldemar J. Dziak, Jerzy Bayer, Mao. Zwycięstwa, nadzieje, klęski, 2007, s. 331.
  • Nigdy nie zapominajmy, że uroda jest mniej istotna od władzy.
    • Źródło: Jakub Polit, Chiny, Warszawa 2004, s. 249.
  • Patrzcie na tego Wu Faxiana. Robi w gacie ze strachu. Podczas gdy ja, no, spójrzcie sami!
    • Opis: na sali sądowej w czasie procesu za działania z czasów rewolucji kulturalnej.
    • Źródło: Diane Durcet, Kobiety…, op. cit.
  • Seks jest pociągający na pierwszy rzut oka, lecz na dłuższą metę pozostaje jedynie żądzą władzy.
    • Źródło: Przemysław Słowiński, Dyktatorzy i ich kobiety. Seks, władza i pieniądze, Wydawnictwo Videograf, Chorzów 2013, ISBN 9788378351320, s. 135.
  • Udział mężczyzny w historii ogranicza się do kropli nasienia.
    • Źródło: Diane Ducret, Kobiety…, op. cit., s. 224.
  • Zachowujecie się, jakby sytuacja była katastrofalna. Widzę, że nadal wymagacie reedukacji. W społeczeństwach burżuazyjnych lekarze są panami, a pielęgniarki służącymi. Dlatego przewodniczący ostrzega, żeby wierzyć najwyżej w jedną trzecią tego, co mówią doktorzy.
    • Opis: do zespołu lekarskiego badającego poważnie chorego Mao w 1976.
    • Źródło: Claude Quetel, Długa śmierć Mao w: Ostatnie dni dyktatorów, tłum. Anna Maria Nowak, wyd. Znak Horyzont, Kraków 2014, s. 105