Otwórz menu główne

Gustaw Zieliński

polski pisarz i poeta
Gustaw Zieliński

Gustaw Zieliński (1809–1881) – polski prozaik i poeta okresu romantyzmu.

KirgizEdytuj

  • Dość! – dość żyłem nie sobie…
    Duszno, ciasno jak w grobie
    Żyć zamkniętym, w ścian czterech niewoli…
    Mnie tu nuda zabije!…
    Ha!… tam chyba ożyję,
    Gdzie powietrza… gdzie stepów do woli.
    • Źródło: Kirgiz, wyd. Księgarnia zagraniczna, Lipsk 1847, s. 1.
  • Lecim… lecim… w tej podróży,
    Strach nam nieraz oczy mróży,
    Czujem zawrót… szał…
    Gdy przez otchłań, przez szczeliny,
    Przepaścistej gwiazd krainy,
    Umykamy w czwał.
    • Źródło: Kirgiz, wyd. Księgarnia zagraniczna, Lipsk 1847, s. 54.
    • Opis: pisownia oryginalna.
  • Stanął i rzekł: – „tu granica. -
    Patrzcie!… co za okolica?…
    Co za cudny świat?…
    Jaką trawą łąki słane?…
    To kobierce z liści tkane
    W różnowzory ład -
    Patrzcie!… w blasku jak mieniący,
    Stu-promienny niewiędnący…
    Każdy kwiatek lśni
    A w dotknięciu z listków jego
    Jak z warkocza dziewiczego,
    Srebrna piosnka brzmi…
    (…)
    „Lecz – na dzieło kto się waży,
    Bądź ostrożny – bo na straży
    Czuwa księżyc sam.
    Lada kwiatek zdradzić może,
    Księżyc – rzuci złote łoże,
    Wtenczas – … biada wam!”…
    • Źródło: Kirgiz, wyd. Księgarnia zagraniczna, Lipsk 1847, s. 48–50.
  • We snie głębokim spał Auł cały, –
    Sam jeździec, oka do snu nie mruży,
    Bo jego myśli w ciągłej podróży,
    W przeszłość i w przyszłość ostrzem leciały. –
    Bo dwa uczucia, walką śmiertelną
    Rwały ku sobie duszę młodzieńca.
    Miłość – uśmiechem w raj ją zanęca;
    Zemsta – potrąca w otchłań piekielną.
    • Źródło: Kirgiz, wyd. Księgarnia zagraniczna, Lipsk 1847, s. 35.

InneEdytuj

  • Do wielkich czynów wielkich cnót potrzeba!
    • Źródło: W miejsce przedmowy
  • Bój się zakończył…
    A sława, wielkość, zostały – złudzeniem.
    Tak w lat niedługich przemiennej kolei,
    Tyle już zwodnych widziałem nadziei;
    Młodość i miłość, i sława przebrzmiała,
    Tylko się przyjaźń wierną dochowała.
    • Źródło: Do przyjaciół